Wypalenie nie jest diagnozą pracownika. Jest informacją o organizacji pracy

Nie przesądza o naruszeniu prawa. Wypalenie może jednak ujawniać, że sposób rozdzielania obowiązków, tempo pracy, styl komunikacji albo oczekiwana dostępność zaczęły przekraczać dopuszczalne granice.

Gdy w 1974 r. psychiatra Herbert Freudenberger po raz pierwszy użył określenia „wypalenie zawodowe”, opisywał osoby, które mimo dużego zaangażowania stopniowo traciły energię, motywację i satysfakcję z pracy. W tym samym czasie nad tym zjawiskiem badania prowadziła również Christina Maslach, która później stworzyła jedną z najbardziej znanych koncepcji wypalenia zawodowego. Ponad pół wieku później wypalenie zawodowe nie jest już wyłącznie pojęciem z obszaru psychologii pracy. Coraz częściej staje się sygnałem ostrzegawczym dla organizacji.

Wypalenie zawodowe nie powstaje w próżni

Wypalenie zawodowe rzadko pojawia się nagle. Zwykle dużo wcześniej widać je w przeciążonych kalendarzach, mnożących się zadaniach, wiadomościach wysyłanych po godzinach i nieformalnym oczekiwaniu stałej dostępności pracownika. Najpierw pojawiają się sygnały, które łatwo zbagatelizować: narastające zmęczenie zespołu, spadek decyzyjności, błędy, absencje, rotacja, konflikty, utrata zaangażowania i wycofanie osób, które wcześniej uchodziły za najbardziej dostępne. Dopiero później pojawiają się zwolnienia lekarskie, skargi dotyczące przeciążenia, zgłoszenia o niewłaściwej organizacji pracy, konflikty z przełożonymi, a czasem także roszczenia wobec pracodawcy. Wypalenie zawodowe nie powinno być traktowane wyłącznie jako problem jednostki. Dla...