Jakby szedł wzdłuż kolejki

autor zdjęcia: Abog/wikipedia

źródło: Rzeczpospolita

Jedno z kilku miejsc upamiętniających masakrę na Northern Illinois University z 14 lutego 2008 r., w której z ręki Stevena Kazmierczaka zginęło pięcioro studentów, a 18 zostało rannych

źródło: Rzeczpospolita

Parkuje kilkadziesiąt metrów od Cole Hall. Jest zimny, pochmurny dzień. Śnieg. Słucha płyty CD, którą policja znajdzie w odtwarzaczu. Zatytułował ją „Ostatnie CD”.

Walentynki, 14 lutego 2008 roku. Wyobrażam sobie Steve’a siedzącego na krawędzi łóżka w zrujnowanym Travelodge. Pali newporta. Stęchły zapach starych papierosów, ludzi, którzy przeszli przez ten pokój. Wiem, że jest ubrany w czarne spodnie, czarne buty, czarny T-shirt z napisem „Terrorysta” wypisanym białymi literami nad czerwonym karabinem AK-47. Czarna czapka nad ciemnymi oczami, wąska twarz. Cienkie usta, niemal zero podbródka. Wyskubane brwi. Ogolił włosy łonowe.

Wymowa trójek

Na kolanach ma strzelbę Remingtona, wagomiar 12, z odpiłowaną lufą. Jedna ręka na kolbie, druga na lufie. Nie może jednak usiedzieć spokojnie. Zawsze się kręci.

Obok niego, równo ułożone na narzucie i skierowane w tę samą stronę, trzy pistolety. Glock 9 mm. Sig-Sauer.380. Hi-Point.380. Podnosi glocka, sprawdza magazynek, upewnia się, że jest pełny. Sprawdza ponownie. Sprawdza jeszcze raz. Trójki zawsze do niego przemawiały, pokazywały, co robić. Trzy pistolety. Trzy naboje w strzelbie. Mógłby wyjąć zatyczkę, wtedy miałby miejsce na pięć. Ale to nie byłaby trójka.

Glock wydaje się nieprawdziwy. Ciężki, ale wygląda na plastikowy, w ręku sprawia takie wrażenie. Jak pistolet zabawka.

Odkłada go. Podnosi drugi i trzeci, wszystkie magazynki sprawdza trzykrotnie. Sprawdza również dodatkowe magazynki....