Pełzająca poligamia

Poznałam ostatnio kilkoro Kameruńczyków. Ich kraj trafił niedawno na pierwsze strony gazet za sprawą katastrofy kolejowej, w której zginęło 70 osób, a ponad sześćset zostało rannych. Zazwyczaj jednak o Kamerunie mało co słychać, bo nie ma tam ani wojen, ani śmiertelnych epidemii zagrażających innym kontynentom.

Kraj jest ciekawy z wielu powodów. Uważany jest za Afrykę w miniaturze ze względu na swoją różnorodność geologiczną, ale też za sprawą posiadania ponad 1700 grup językowych. Kamerun był do pierwszej wojny światowej kolonią niemiecką, potem został rozdzielony między Francję i Wielką Brytanię, a w następstwie zjednoczenia obu tych części w roku 1960 większość Kameruńczyków, którzy chodzili do szkół, mówi i po francusku, i po angielsku.

Moje świeże zainteresowanie Kamerunem zaczęło się od tego, że moja znajoma, pielęgniarka z krzyżykiem na piersi, opowiadała mi o swojej rodzinie. Z opowieści wynikało, że jej brat, dość młody jeszcze, przed trzydziestką, ma dwie żony. – Czy przeszedł na islam? – spytałam. – Skądże – odparła – nasza rodzina jest i była katolicka.

40 proc. ludności Kamerunu to katolicy, 30...