PiS umowę społeczną już zawarł

W Europejskim Centrum Solidarności jak co roku poważnie i godnie. Choć mniej tłumnie niż przed rokiem i kompletnie nieekumenicznie. Tłumów mniej, bo pandemia, a ostateczne pomruki ekumenizmu zabiła kampania wyborcza i spór o tablice. Ostatecznie w poniedziałek 31 sierpnia przed Bramą nr 2 do południa manifestowali Lech Wałęsa i opozycja, a po południu NSZZ Solidarność i Andrzej Duda. Czcili ten sam strajk, ale jakoś inaczej, jakby była mowa o dwóch zupełnie różnych wydarzeniach historycznych. Ideał sięgnął bruku.

Nie będę płakał nad tym brakiem jedności, bo to przecież w naszym kraju stan naturalny. Rewersem konfederacji barskiej była targowicka, w powstaniach ścierali się biali z czerwonymi, endecja nienawidziła piłsudczyków, a solidaruchy rzucały brukowcami w komuchów. Chwile jedności były rzadkie i krótkie. Dlaczego więc teraz miałoby być inaczej? Czyżby historia rzeczywiście miała kogoś czegoś nauczyć? To raczej niemożliwe.

Ale poszukiwania sensu pojednania trwają. Jednym z pierwszych tematów rocznicowych debat w ECS była kwestia nowej umowy społecznej. Że niby jest potrzebna. W istocie, punkt obserwacyjny dotyczący tematu był wyjątkowy. Całkiem niedaleko ECS podpisywano przecież równo 40 lat wcześniej Porozumienia Sierpniowe. Miały być wywalczonym przez strajki skrawkiem wolności albo, inaczej,...