Jak zerwać z gigantomanią

autor zdjęcia: REUTERS/Yara Nardi

źródło: Rzeczpospolita

Wioska olimpijska w Mediolanie w przyszłości ma się stać osiedlem studenckim oferującym tanie mieszkania na wynajem

Prawdziwe igrzyska zaczynają się wtedy, kiedy gaśnie olimpijski znicz i trzeba rozliczyć faktury, a potem zadbać o opustoszałe areny. Na szczęście świat jest dziś mądrzejszy niż kilkadziesiąt lat temu.

W Montrealu dobrze wiedzą, czym mogą pachnieć igrzyska olimpijskie. Mogą mieć intensywny zapach dolarów, które wyciekają z budżetu i rozpływają się w tysiącach kieszeni, oraz długu, który potem trzeba spłacić.

Może wielu mieszkańców tej kanadyjskiej metropolii – patrząc na to, co stało się z ich miastem – chętnie cofnęłoby się w czasie, żeby zorganizować protest pod siedzibą premiera Pierre’a Trudeau i domagać się wycofania kandydatury. Za dwa tygodnie zabawy i zainteresowania milionów widzów mieszkańcy Quebecu otrzymali ogromny rachunek, który płacili przez następne 30 lat.

Ich przykład stał się ostrzeżeniem dla całego świata, a przynajmniej jego znaczącej części, bo niektórzy i tak nie posłuchali. Obok igrzysk ważny jest też chleb, a koszty błędnych decyzji konstrukcyjnych i korupcji zawsze ponoszą mieszkańcy. Dzisiaj coraz mniej krajów chce się zadłużać, żeby tylko wejść do grona tych, które stać na rozrzutność. Częściej myśli się nie tylko o tym, żeby pokazać się za wszelką cenę jako mocarstwo czy przynajmniej kraj aspirujący, ale też o tym, co wpisze się po stronie „mam problem” w księdze olimpijskich przychodów i rozchodów.

Zresztą, podobnie jest w przypadku innych, wielkich sportowych wydarzeń. Jeśli nawet Katarczycy starali się optymalizować koszty mundialu w 2022 r. i zbudowali sobie stadion z kontenerów,...