Podstawą naliczania wpłat do PPK jest wynagrodzenie uczestnika tego programu

Wynagrodzeniem w rozumieniu ustawy o PPK jest, co do zasady, podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Nie ma znaczenia, czy uczestnik PPK podlega tym ubezpieczeniom obowiązkowo, czy dobrowolnie.

null

Do PPK można „zapisać” jedynie „osobę zatrudnioną” w rozumieniu ustawy o pracowniczych planach kapitałowych. Taki status mają tylko osoby podlegające obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułów wymienionych w ustawie o PPK – np. pracownicy (z wyjątkiem m.in. młodocianych).

„Zapisanie” osoby zatrudnionej do PPK, czyli zawarcie – w jej imieniu i na jej rzecz – umowy o prowadzenie PPK, powoduje, że staje się ona uczestnikiem tego programu. Pierwsze wpłaty do PPK oblicza się i pobiera od wynagrodzenia wypłaconego uczestnikowi PPK po powstaniu stosunku prawnego wynikającego z umowy o prowadzenie PPK. Wpłaty do PPK stanowią określony procent wynagrodzenia uczestnika PPK (nie można naliczać ich od świadczeń, które nie są „wynagrodzeniem”).

„Wynagrodzeniem” w rozumieniu ustawy o PPK jest zaś podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uczestnika PPK, o której mowa w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, bez stosowania ograniczenia przewidzianego w art. 19 ust. 1 tej ustawy (czyli do tzw. 30-krotności), oraz z wyłączeniem podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób przebywających na...