Nie bójmy się Filharmonii

autor zdjęcia: Bartek Barczyk/FN

źródło: Rzeczpospolita

Przy obecnych zmianach centrum Warszawy, które ma być miejscem otwartym i przyjaznym, gdzie będzie się bywać, zyskujemy nowe możliwości i nie możemy ich zmarnować – mówi Zofia Zembrzuska, nowa dyrektor naczelna Filharmonii Narodowej.

Kiedy jako młoda dziewczyna wystąpiła pani na estradzie Filharmonii Narodowej, pojawiło się marzenie, aby w przyszłości było to pani miejsce?

Absolutnie nie miałam wtedy takich marzeń czy skojarzeń. Ale mój dziadek był niesamowicie dumny z mojego występu, choć był to koncert orkiestry szkoły muzycznej II stopnia, w której zaczęłam orkiestrową edukację, więc siedziałam przy przedostatnim pulpicie pierwszych skrzypiec. Gdyby dzisiaj żył, na pewno pękałby z dumy, wiedząc gdzie jestem.

Ale skrzypaczką jednak pani nie została.

Już w szkole poczułam, że wirtuozem chyba nie będę, brakowało mi zapewne wytrwałości, która oprócz talentu jest bardzo potrzebna, a także przekonania, że naprawdę chcę to robić.

Czym więc dziś dla pani w nazwie Filharmonii jest przymiotnik „Narodowa”? Dla dyrektora to obciążenie czy szansa?

Zdecydowanie jedno i drugie. Filharmonia Narodowa, a więc dla wszystkich Polaków. To zobowiązanie, obciążenie tożsamościowe. Ale też szansa na współtworzenie tej tożsamości. Swoim działaniem możemy zachęcać do uczestnictwa w kulturze wysokiej, oferować jak najwyższą jakość, ale i edukować muzycznie, bo instytucja narodowa powinna Polaków jednoczyć. Nie może nikogo wykluczać czy nie dostrzegać.

To jest stwierdzenie bardzo na czasie, bo Filharmonia Narodowa zyskała nowego sąsiada...