Kogo załamują niepowodzenia, nie może być chirurgiem

źródło: Rzeczpospolita

W tym momencie postanawiam, że będę szukał nowej, lepszej metody usunięcia tętniaka i uratowania w ten sposób życia pacjentowi. Musi taka istnieć i muszę ją znaleźć. Myjemy się, zdejmujemy fartuchy. Przynoszą nam kawę i stopniowo odbudowuje się w nas naturalny odruch sprzeciwu wobec przeznaczenia i śmierci.

Samochód zabiera mnie do szpitala polowego jednej z naszych elitarnych dywizji w Mołwoticach. Oddział chirurgiczny z salą operacyjną znajduje się w wielkim drewnianym domu przy rynku. Lekarz korpuśny mieszka niedaleko, do niego też kieruję pierwsze kroki i melduję swoje przybycie.

Kiedy opowiada mi szczegółowo o sytuacji sanitarnej, z oddali dobiegają odgłosy kanonady artyleryjskiej. Rosjanie znowu ruszają do ataku. Nasze straty są wysokie, ranni napływają falami. Gdzie ich umieścimy? Wszystkie punkty opatrunkowe i szpitale polowe są od dawna przepełnione. Odesłanie rannych na tyły, choćby najcięższych przypadków, nie wchodzi w grę. O tym zresztą mogłem się przekonać już z powietrza. Po krótkiej rozmowie z lekarzem naczelnym i chirurgami szpitala polowego włączam się do pracy i w towarzystwie asystenta przeprowadzam obchód, aby na własne oczy zorientować się w sytuacji.

Diagnoza, której boi się chirurg

W sąsiednim budynku lekarz naczelny kazał urządzić pododdział pod kierownictwem laryngologa, który ma kłopoty z leczeniem złamań postrzałowych – w końcu ten typ ran nie jest jego specjalnością. Objaśniam mu podstawowe metody i doradzam w każdym poszczególnym przypadku, którym już się zajął lub ma się zająć. Kiedy zbieram się do odejścia, prosi mnie...