Obaj chłopcy są na froncie. Jak mogliby być teraz gdzie indziej?

Na rakiecie, która trafiła 8 kwietnia 2022 roku w dworzec kolejowy w Kramatorsku, widniały słowa „Za dzieci”. Ktoś nieobeznany z rosyjską propagandą mógłby się zastanawiać, o co tu chodzi. Jaki sens ma pisanie „Za dzieci” na śmiercionośnej rakiecie balistycznej?

Mam problem: obiecałam mojemu synowi, że nie pojadę do Kijowa, zostanę we Lwowie. Decyzję o zakupie biletu do Kijowa podejmuję o wpół do dziewiątej wieczorem 2 kwietnia. Pociąg odchodzi o 22:35 tego samego dnia. Od dziesiątej obowiązuje godzina komendancka. Nie mam dużo czasu na myślenie. Myślę, że podróż jest bezpieczna, ale muszę się liczyć z ryzykiem, że jeśli coś mi się stanie, moje dziecko zostanie ze wspomnieniem, że je okłamałam. Bycie pisarką ma swoje dobre strony; mogę poprosić o pomoc moich kolegów po piórze. Piszę SMS do przyjaciółki, autorki znakomitych książek dla dzieci, Kateryny Michalicyny:

„Piszesz książki dla dzieci, dlatego [w razie czego] musisz wymyśleć wytłumaczenie, dlaczego skłamałam. Zrobisz to?”

„Zrobię – zapewnia mnie. – Jedź”.

Piszę do koleżanek, które nie wyjechały z Kijowa: Switłany Powaljewej – poetki, aktywistki i matki dwóch wspaniałych synów; Oli Rusiny – dziennikarki i kolejnej wybitnej ukraińskiej autorki dziecięcej; i do Łarysy Denysenko – pisarki i prawniczki, walczącej o prawa kobiet. Switłana mówi, że ona i jej mąż odbiorą mnie z dworca.

„Po co macie tak wcześnie wstawać?” – próbuję protestować.

Ale moja przyjaciółka twierdzi, że w Kijowie nie jest bezpiecznie jeździć taksówką: skąd możesz wiedzieć, kto siedzi za kierownicą? Nie jestem przekonana, czy to prawda, ale chętnie...