Wojna dwóch międzynarodówek

autor zdjęcia: Alex Brandon/POOL/AFP

źródło: Rzeczpospolita

Znaczenie Polski dla prawicowego uniwersum znacznie wzrosło. Widać to było na pierwszej polskiej konferencji CPAC. 27 maja do podrzeszowskiej Jasionki zjechały się ważne persony amerykańskiego alt-rightu, w tym sekretarz bezpieczeństwa krajowego USA Kristi Noem

W przeciwieństwie do lewicy prawica raczej niechętnie szukała dotąd ponadnarodowych sojuszy. Następuje tu jednak epokowa zmiana.

Dawno temu, w średniowieczu i aż po rewolucję francuską, elity (czyli arystokracja) postrzegały świat w sposób zupełnie inny niż później. Wojny były wtedy wprawdzie niemal nieustanne, i w tych wojnach elity poszczególnych państw biły się między sobą, ale zarazem postrzegały się nawzajem jako pewnego rodzaju jedną elitę, arystokrację paneuropejską. Hrabiowie z kraju A w kolejnej wojnie walczyli na śmierć i życie z grafami z kraju B, ale jednocześnie odczuwali z sobą nawzajem więź silniejszą niż z własnymi chłopami. Przytaczana przez Marię Ossowską („Ethos rycerski i jego odmiany”) opowieść o angielskim rycerzu z czasów wojny stuletniej, który po bitwie ściął jednego z własnych pachołków za to, iż ten śmiał zacząć się chełpić, że przed chwilą w walce – u boku swego pana! – zabił rycerza francuskiego, dobrze ilustruje ten fenomen.

Służyły mu rozmaite, popularne wśród wyższych warstw mity uzasadniające tezę o pokrewieństwie szlachetnie urodzonych – w realiach Europy Zachodniej bywały to refleksy pamięci o niegdysiejszych germańskich podbojach (arystokracje krajów tej części kontynentu miały wspólnie pochodzić właśnie od tych zdobywców). Przede wszystkim jednak można dostrzec w nim funkcję ideologicznego uzasadniania porządku społecznego – wyższości...