Teatralne perły (nie tylko dla konserwatysty)

autor zdjęcia: Albert Zawada/pap

źródło: Rzeczpospolita

Starsze pokolenie narzeka na aktorską młodzież, moim zdaniem niesłusznie. Techniczne umiejętności bywają nadal spore, podobnie – umiejętność wzruszania widzów. Team z „Ostatniej lekcji” w Ateneum (na zdjęciu) to dobry przykład

Na scenach progresywnych i tych tradycyjnych, a nawet w kościelnych podziemiach – oto moja subiektywna lista najciekawszych inscenizacji z 2025 r., które pozwalają mi z nadzieją myśleć o polskim teatrze w kolejnych latach.

Wracam do teatralnego bilansu 2025 r. po rozmowie z pewnym recenzentem. Snuł on opis polskiego teatru jako odwróconego tyłem do publiczności, który owszem, porusza aktualne tematy ideologiczne, ale niekoniecznie dotyka tego, co najważniejsze dla życia Polaków. Gdybym ja chciał tak generalizować, zostałbym rozliczony z tego, czy systematycznie monitoruję wszystkie przedstawienia w całej Polsce. Kiedyś próbowałem opisywać teatr głównie jako zjawisko społeczne, dziś daję się uwodzić jego magii. Ale jak czemuś nie ufam lub coś mnie nie interesuje, rzadko oglądam. Nie muszę.

Domknięcie systemu

Kiedy przeglądałem program ostatnich Spotkań Teatralnych, prestiżowego przeglądu spektakli w siedzibie warszawskiego Teatru Dramatycznego, znalazłem może dwa tytuły „dla mnie”. Reszta odpychała – nie formą inscenizacji, a tematyką, w streszczeniach do bólu politycznie poprawną, wpisaną w akcyjne nadgorliwości tego samego, wojująco progresywnego środowiska.

Lata 2024-2025 wywołują wrażenie domknięcia się „systemu”. Wieczni dyrektorzy powymieniali się niczym w komórkach do wynajęcia. Paweł Łysak, przez lata oferujący pseudorewolucyjne dekonstrukcje w warszawskim Teatrze Powszechnym, przeniósł się do łódzkiego Teatru im. Jaracza. Mówiło się, że po nim warszawski samorząd zdecyduje się na kogoś bardziej powściągliwego –...