„Czego chce kobieta, tego i Bóg chce”. Historia pierwszych lekarek z puentą

autor zdjęcia: wikipedia (3)

źródło: Rzeczpospolita

W 1868 r. Garrett Anderson, Madeleine Brès i Mary Putnam Jacobi odpowiedziały na zaproszenie dziekana wydziału medycznego Sorbony i rozpoczęły studia w Paryżu. Ta pierwsza, by zostać lekarką, wykorzystała wcześniej furtkę w angielskim prawie. Druga musiała dostać zgodę męża na studia. Najbardziej utytułowana była trzecia, która za oceanem odebrała solidne wykształcenie

źródło: Rzeczpospolita

źródło: Rzeczpospolita

Feminizacja medycyny wydaje nam się czymś oczywistym, ale nie zawsze tak było.

Olbrzymia większość medycynierek, jak półtora wieku temu pogardliwie nazywano lekarki, dyplom uzyskała wówczas w Stanach Zjednoczonych. Choć pierwsza z nich, Elizabeth Blackwell, urodziła się w Anglii i w Anglii już po odebraniu dyplomu kontynuowała edukację. Nie dziwi więc, że część brytyjskich historyków zalicza ją do swoich rodaczek. Niektórzy idą o krok dalej i twierdzą, że pierwszą lekarką z wykształceniem akademickim była Angielka Margaret Ann Bulkley. W przebraniu mężczyzny, jako James Barry, już w 1812 r. odebrała dyplom, a później zapisała się w historii jako pierwszy brytyjski chirurg, który z powodzeniem przeprowadził cesarskie cięcie.

Trudno jednak nie przyznać racji tym, którzy podważają prymat Bulkley alias Barry’ego. Kluczowa jest perspektywa płci kulturowej, czyli gender. Głównymi problemami, z jakimi w XIX w. zmagały się kobiety pragnące zostać lekarkami, było męskocentryczne prawo, męskocentryczna tradycja, męskie ego i... męskie fantazje. Bulkley, kryjąc kobiecość, od razu neutralizowała tę zaporę, ale popadała w inny, nie mniej trudny do przezwyciężenia konflikt. Poza tym europejscy krytycy nie protestowali przeciw konkretnej kandydatce, ale ogólnie sprzeciwiali się wizji kobiety medyka.

Przez boczne drzwi w aptece

Tacy krytycy wyrażali nieuświadomiony lęk przed utratą władzy. Potwierdzeniem tego niech będą biografie kilkunastu...