I tylko woda pozostała taka sama

autor zdjęcia: NAC

źródło: Rzeczpospolita

Niepohamowany rozwój polskich kurortów mógł napawać dumą mieszkańców i – przede wszystkim – lokalne władze. Głosy sceptyków i malkontentów ginęły wśród ogólnego entuzjazmu. Na zdjęciu: kuracjuszka odpoczywa przy legendarnym basenie termalno-solankowym w Ciechocinku, 1949 r.

źródło: Rzeczpospolita

Sytuacja nad Bałtykiem przypominała błędne koło – omijano nadmorskie kurorty z racji braków infrastrukturalnych, których nikt nie uzupełniał, ponieważ… było to nieopłacalne przy tak niewielkiej frekwencji.

Krynicka Nowa Pijalnia stanowiła jeden z wyróżniających się elementów infrastruktury uzdrowiskowej w całej Polsce. Nie bez kozery pisała o niej prasa lokalna i ogólnopolska, miesięcznik „Architektura” i krakowskie „Echo”, a minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych przyznał autorom nagrodę II stopnia. Architekci Spyt i Mikołajewski stworzyli wyjątkową oprawę dla czynności tak prozaicznej jak picie wody. Ale przecież gdyby nie tryskające spomiędzy wapiennych skał szczawy, Krynica nie miałaby racji bytu. Woda mineralna zasłużyła zatem na pomnik, jakim bez wątpienia była ta szklano-aluminiowa bryła.

Spyt wraz z Mikołajewskim wzorowali się na zagranicznych, historycznych obiektach. Nie mieli wprawdzie okazji na własnej skórze doświadczyć masaży i leczniczych kąpieli w Spa lub Vichy, ale od czego była fachowa literatura. Czytali o niemieckich Gesellschafthäuser, angielskich spas i francuskich cures thermales, które nie tylko służyły naprawie zdrowia, ale także zaspokajały potrzeby integracyjne, rozrywkowe i towarzyskie kuracjuszy. O halach spacerowych w Nauheim czy Kissingen, połączonych z pijalniami i wzbogaconych muszlami koncertowymi, w których przygrywała orkiestra. O stanowiących kontynuację tradycji rzymskich termae niemieckich Kur- und Conversationhäuser. Sami mogli odwiedzić Elisenhalle w Bad Salzbrunn, czyli polskim Szczawnie, i spacerując zadaszoną,...