Grenlandia: metale, klimat, energia, bitcoiny

autor zdjęcia: muratart/Shutterstock

źródło: Rzeczpospolita

Najpotężniejszą przeszkodą dla wszystkich tych wizji grenlandzkiego El Dorado jest zmiana klimatu. Już dziś Arktyka zmaga się z katastrofalnym przyspieszeniem degradacji środowiska

źródło: Rzeczpospolita

Kopanie na Grenlandii kryptowalut oznaczałoby konieczność gigantycznych inwestycji. Przejście wyspy pod jurysdykcję USA pozwoliłoby na traktowanie jej jako zunifikowanej „strefy rozbudowy energetycznej”, co zmieniłoby warunki finansowania i umożliwiło rządowe dotacje.

Początkowo to wszystko brzmiało jak żart. Nawet Duńczycy przez chwilę się pośmiali. Kiedy jednak Donald Trump zaczął w kółko powtarzać, że Ameryka musi mieć największą wyspę świata, atmosfera gwałtownie zgęstniała. Śmiertelnie poważnie zrobiło się czwartego stycznia 2026 roku, dzień po tym, jak elitarne siły USA pojmały i uprowadziły prezydenta Wenezueli. Trump zapowiedział wówczas, że „za dwa miesiące zajmie się Grenlandią”.

To wtedy Dania zaczęła po cichu przerzucać na wyspę zapasy krwi, materiałów wybuchowych i ostrej amunicji. Wylądowali tam również żołnierze duńskich i francuskich jednostek specjalnych, którzy tuż przed amerykańską inwazją mieli wysadzić w powietrze pasy startowe na lokalnych lotniskach. Oficjalnie mówiono jednak tylko o niezapowiedzianych wcześniej „ćwiczeniach wojskowych z udziałem niewielkich kontyngentów” z Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii i Norwegii, a prezydent Francji Emmanuel Macron zapowiedział, że siły te zostaną wzmocnione „na lądzie, w powietrzu i na morzu”. Duńskie samoloty i francuski okręt wojenny ruszyły na północny Atlantyk. Sygnał wysłany do Waszyngtonu był jednoznaczny: Europa nie ugnie się pod amerykańskimi groźbami i jest gotowa na nie odpowiedzieć. Dotarło. Absurdalna awantura skończyła się równie szybko, jak się zaczęła.

Stawką w tym sporze była nie tylko największa wyspa świata i suwerenność Danii, lecz także...