Polskie Stonehenge w Zagłębiu

autor zdjęcia: archiwum prywatne

źródło: Rzeczpospolita

Zachód słońca na Bukowej Górze

źródło: Rzeczpospolita

W pewnych sytuacjach promienie słoneczne padają tak, że Bukowa robi wrażenie płonącej żywym ogniem. Uważamy ten efekt za celowo wygenerowany przez budowniczych tych konstrukcji.Rozmowa z prof. Dariuszem Rozmusem, archeologiem, starszym kustoszem w miejskim Muzeum „Sztygarka” w Dąbrowie Górniczej i profesorem Akademii Humanitas w Sosnowcu

Jest pan archeologiem, który odkrył – niejako niechcąco – Bukową Górę pod Dąbrową Górniczą, w Zagłębiu. Czy to jest „polskie Stonehenge”?

Tak, po raz pierwszy możemy powiedzieć, że to jest „polskie Stonehenge”, na co mamy świeżej daty dowody. Zanim jednak o tym opowiem, zauważmy dwie rzeczy. Po pierwsze, ludzie ze szkoły wynoszą przekonanie, że kolebki cywilizacji to Egipt i Mezopotamia, ale archeolodzy dziś to podważają. Konstrukcje megalityczne bywają śladem po znacznie mniej poznanych i znacznie, np. dwukrotnie, starszych cywilizacjach czy ludach. Po drugie, z rozlicznych przyczyn, tereny obecnej Polski były białą plamą na mapie Europy, jeśli chodzi o megality.

Mamy oficjalnie (do czasu odkrycia megalitów na Bukowej Górze) tylko kilkanaście takich obiektów. Gdy za Odrą w Niemczech ok. 10 tys., a na północ, w Szwecji 550. U nas są to kręgi kamienne z czasów wpływów rzymskich, niektórzy wiążą je z wędrówkami Gotów, a ponadto są neolityczne ogromne nasypy, tzw. Grobowce/Kopce/Piramidy Kujawskie: z Wietrzychowic, Sarnowa, Gaju Stolarskiego, dolmen z Borkowa i megalityczne grobowce z Doliny Łupawy. I to by było na tyle, 17 sztuk.

I jak tę anomalię ilościową wyjaśnić?

Stonehenge kojarzymy z kręgiem kamiennym. Gdy zaczynaliśmy nasze badania szczytowej części stanowiska archeologicznego na...