Czy szef może zwolnić pracownika, jeśli stracił do niego zaufanie?

Utrata zaufania stanowi uzasadnioną podstawę wypowiedzenia umowy o pracę, ale musi opierać się na konkretnych i prawdziwych okolicznościach. W przeciwnym razie pracodawca przegra proces.

Jednym z podstawowych warunków formalnych wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony lub nieokreślony jest konieczność wskazania przez pracodawcę jego przyczyny. Obowiązek taki wynika z art. 30 § 4 k.p. Przy czym wskazanie tej przyczyny musi być zgodne z prawdą i konkretne.

Czy wypowiedzenie było zasadne?

Obowiązek ujawnienia przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę ma istotne znaczenie praktyczne, gdyż umożliwia pracownikowi obronę przed postawionymi mu zarzutami, a sądowi pracy – sprawdzenie zasadności i zgodności wypowiedzenia z prawem. Realizacja powyższego celu wymaga więc podania przyczyny w sposób konkretny, chociaż art. 30 § 4 k.p. wyraźnie tego nie przewiduje. Jednak w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się już pogląd, według którego, jeżeli dla dokonania określonej czynności wymagana jest przyczyna uzasadniająca tę czynność, to powinna być ona wskazana w taki sposób, by możliwe było sprawdzenie jej istnienia i zasadności. Przy czym konkretność przyczyny wypowiedzenia wymaga jej sprecyzowania. Nie wystarczy natomiast ogólnikowy zwrot lub powtórzenie wyrażeń ustawowych, jeżeli nie jest to połączone z wykazaniem okoliczności, które taki ogólny wniosek uzasadniają.

Brak wskazania konkretnej przyczyny wypowiedzenia może skutkować uwzględnieniem powództwa pracownika i...