Kiedy firma przestaje być MŚP – przepisy krajowe a unijne

Przekroczenie progów finansowych lub zatrudnienia nie zawsze oznacza utratę statusu MŚP. W prawie UE istotne znaczenie mają relacje z innymi podmiotami gospodarczymi.

Koniec roku obrotowego oraz następujący po nim moment sporządzenia i zatwierdzania sprawozdań finansowych jest dla wielu przedsiębiorstw czasem, w którym otrzymują dane liczbowe dotyczące prowadzonej przez nich działalności. Jednym z kluczowych elementów planowania strategii na nadchodzący rok jest ustalenie, czy przedsiębiorstwo kwalifikuje się nadal do kategorii mikro, małego lub średniego przedsiębiorstwa (dalej: „MŚP”). Jak jednak ten status ustalić?

Zarówno w regulacjach polskich, jak i europejskich sformułowano szereg, często sprzecznych, kryteriów ustalenia rozmiaru przedsiębiorstw. W opracowaniu tym skupię się na dwóch aktach prawnych, które mają kluczowe znaczenie dla ustalenia statusu MŚP:

∑ ustawie Prawo przedsiębiorców (dalej: „p.p.”) oraz

∑ Załączniku I do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. (dalej: „Rozporządzenie MŚP”).

Prawo przedsiębiorców

Przy analizie obu aktów pierwszą rzeczą, która zwraca uwagę, jest znacznie prostsza regulacja zawarta w polskiej ustawie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 1-3) p.p.:

1) Za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który łącznie spełnia oba warunki:

a) średniorocznie zatrudnia poniżej 10 pracowników,

b) roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz z operacji...