Gdzie kończy się dress code, a zaczyna dyskryminacja?

Pracodawca nie ma pełnej swobody w określaniu stroju pracownika. Granicę stanowią dobra osobiste oraz zasady równego traktowania.

null

Wielu pracodawców – zwłaszcza tych, których pracownicy na co dzień mają bezpośredni kontakt z klientem – przywiązuje dużą wagę do wyglądu zatrudnionych. Wizerunek pracownika ma bowiem realny wpływ na to, jak firma jest postrzegana przez konsumentów, a tym samym na jej pozycję rynkową. Właśnie dlatego pracodawcy chętnie sięgają po regulaminy i wytyczne dotyczące ubioru, uzasadniając je obowiązkiem dbania o dobro zakładu pracy oraz ochroną własnych interesów.

W trosce o wizerunek marki, pracodawca musi też uwzględniać prawa i wolności pracowników, w tym prawo do indywidualności, autonomii czy równego traktowania. Jak daleko może sięgać władza pracodawcy w regulowaniu wyglądu pracownika, by nie narazić się na zarzut dyskryminacji?

null

Wizerunek pracodawcy

null

Przepisy określają jedynie obowiązki pracodawców w zakresie odzieży i obuwia roboczego, jeśli jest to uzasadnione bezpieczeństwem i higieną pracy. W takim wypadku pracodawca ma obowiązek zapewnić pracownikom odpowiednie ubranie i uregulować zasady jego przydzielania w wewnętrznych regulacjach.

Jeśli jednak ustalenie zasad ubioru nie jest uzasadnione zapewnieniem bezpieczeństwa pracy, a jedynie wprowadzeniem określonego standardu wyglądu, w powszechnie obowiązujących przepisach nie znajdziemy konkretnych zasad. Kodeks pracy nie definiuje pojęcia „dress...