Humanoidy mają prawo kochać

„Androidy” Polskiego Baletu Narodowego to spektakl spójny, sugestywny i wciągający. Rzadko zdarza się też, by taniec potrafił dotykać to, o czym dziś gorąco dyskutujemy, a co nie jest bieżącą polityką.

Ta premiera reklamowana była początkowo jako spektakl będący sceniczną wizją „Łowcy androidów”. Szybko jednak z tego zrezygnowano, bo też nawet jeśli twórca „Androidów” Robert Bondara chętnie sięga do mocno zakorzenionych w naszej kulturze i popkulturze tematów oraz bohaterów – jak choćby Don Juan czy Romeo i Julia – nigdy w jego baletach nie ma prostych opowiastek o ich losach. Bondara ma umiejętność zagłębiania się poprzez taniec w psychice bohaterów, a przede wszystkim pokazania ich uwikłań w dzisiejszej rzeczywistości.

„Androidy” i film Scotta

Podobnie jest i tym razem. Co prawda nowy spektakl Bondary ma klimat i koloryt bliski słynnemu filmowi „Łowca androidów”, co zostało umiejętnie podkreślone przez reżysera światła Macieja Igielskiego. Ponadto choć akcja nie toczy się w Los Angeles jak u Ridleya Scotta, ale z pewnością w tle jest równie przytłaczająca, nieprzyjazna metropolia (scenografia Diany Marszałek i świetne projekcje Kamila Polaka). Nie jest to jednak rok 2019 jak w...