![[?]](https://static.presspublica.pl/web/rp/img/cookies/Qmark.png)
„Ty chciałeś pisać a ja reżyserować…”
„Widocznie tak musi być między żywymi artystami” przedstawia korespondencję Tadeusza Różewicza z Jerzym Jarockim. Ich relacja nie była sielankowa.
Zaczęli korespondować w listopadzie 1966 r. Pisali do 2011 r., a właściwie listy i kartki zaczął pisać 45-letni poeta i dramaturg do 37-letniego wówczas reżysera. Znany ze swoich epistolograficznych upodobań Różewicz nie tylko robił to częściej, ale też niezmiennie domagał się równie zaangażowanych odpowiedzi: „Będzie Pan do mnie pisał czy nie? Czy Pan (wyłącznie) w marmurowym basenie w kształcie serca (Pendereckiego) kąpie się w szampanie zagranicznym i całkowicie zapomina o prowincjonalnym skrybie?” – to był refren.
Pomieszczone w tomie 133 kartki i listy wysłane przez Różewicza i 59 przez Jarockiego pokazują, że relację układały przez długi czas stosunki zawodowe. Różewicz – autor chciał, by Jarocki – reżyser respektował...
Archiwum Rzeczpospolitej to wygodna wyszukiwarka archiwalnych tekstów opublikowanych na łamach dziennika od 1993 roku. Unikalne źródło wiedzy o Polsce i świecie, wzbogacone o perspektywę ekonomiczną i prawną.
Ponad milion tekstów w jednym miejscu.
Zamów dostęp do pełnego Archiwum "Rzeczpospolitej"
ZamówUnikalna oferta
