Za wykonaną pracę zawsze należy się zapłata

Wykonujący pracę zarobkową nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani przenieść go na inną osobę. Dotyczy to także premii, dodatku za wysługę lat i odprawy.

Niezbywalność prawa do wynagrodzenia za pracę stanowi jedno z podstawowych praw pracowniczych. Oznacza ono, że osoba wykonująca pracę zarobkową nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani też przenieść go na inną osobę. Zakaz ten jest bezwarunkowy i nie może zostać uchylony porozumieniem stron. Pozostaje w związku z obowiązującą bezwzględnie zasadą odpłatności pracy wykonywanej w ramach stosunku pracy. Jego istotą jest wyeliminowanie dopuszczalności zatrudniania pracowników nieodpłatnie. Norma ta, zawarta w art. 84 k.p., dotyczy każdego pracownika bez względu na podstawę nawiązania stosunku pracy (czyli niezależnie od tego, czy jest on zatrudniony na podstawie umowy o pracę, powołania, mianowania, wyboru, czy spółdzielczej umowy o pracę). Zakaz obejmuje wszystkich pracowników, niezależnie od zajmowanego przez nich stanowiska pracy lub pełnionej funkcji. Ponadto dotyczy każdego świadczenia wzajemnego pracodawcy za pracę wykonaną na jego rzecz, niezależnie od normatywnej nazwy tego świadczenia (np. uposażenie).

Analogiczny zakaz obowiązuje także w przypadku osób przyjmujących zlecenie lub świadczących usługi na podstawie umów, do których odpowiednio stosuje się przepisy o zleceniu (art. 750 k.c.). Wynika to z art. 8a ust. 4 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. z 2024 r., poz. 1773), który stanowi, że przyjmujący zlecenie lub świadczący usługi nie może zrzec się prawa do...