Talent show i filmy Kieślowskiego

autor zdjęcia: FILM POLski

źródło: Rzeczpospolita

Michał Bajor i Aleksander Bardini w filmie „Bez końca”

źródło: Rzeczpospolita

Bardini Czytelnik Warszawa 2026

Aleksander Bardini, bohater świetnej książki Grzegorza Kozaka, to artysta wyjątkowy – łączył klasę dawnych mistrzów z profesorską wiarygodnością, skrywając swą tragiczną przeszłość. Jego uczniami są najwięksi pośród ludzi teatru i kina.

Dziś talent show to dla startujących święto, dla oglądających dzień powszedni mediów – głównie na licencji opisującej dokładnie, kiedy spektakularnie obrócić się na fotelu, uderzyć w przycisk do głosowania, skrytykować lub nasłodzić.

Aleksander Bardini (1917–1995) był w latach 70. w awangardzie światowej medialnej fali, pozostając sobą. A jak wspomina Jerzy Radziwiłowicz, w dowodzie osobistym Bardiniego w rubryce zawód wpisano mu „profesor”. Chyba jako jedyny w PRL nagrodzony w ten sposób za sugestywność stylu bycia.

Gwiazda telewizyjnego Studia 2

Z taką przepustką w legendarnym sobotnim Studio 2, przebojowym paśmie gierkowskiej telewizji, miał stały program „Dzień autorski Aleksandra Bardiniego”, prowadzony przez Bożenę Walter. Wybitny reżyser, aktor, pedagog reżyserii i aktorstwa poświęcał czas, by posłuchać młodych amatorów, jak śpiewają i grają, a potem udzielić im fachowych rad.

Podczas tych programów telewizory na Dworcu Centralnym otoczone były wianuszkiem widzów i to była miara popularności. Jakbyśmy dziś powiedzieli, Aleksander Bardini miał też dobry „timing”.

W czasie nagrania programu przyszła do Polski wiadomość o wyborze Karola Wojtyły na papieża. Bardini, którego komentarze i riposty cytuje się do dziś, a Grzegorz Kozak uczynił z nich tytuły rozdziałów („Osobowość jest czymś, czego nie da się...