Kulturalna segregacja rasowa

źródło: Donald Iain Smith/Getty Images

Czy pojednanie przestało być już celem walki ze spuścizną rasizmu? Dawniej domaganie się większej liczby czarnoskórych aktorów w kinie miało na celu zbliżanie do siebie białej i czarnej kultury, ale wygląda na to, że dziś równość zaczyna być rozumiana zupełnie inaczej.

Rasizm w „W pustyni i w puszczy". Książki Dr. Seussa znikające z amerykańskich szkół. Protest przeciwko białemu tłumaczowi wierszy czarnoskórej poetki. Troska o kolor skóry w Pałacu Buckingham. To tylko najgłośniejsze przykłady kontrowersji z rasizmem w tle z ostatnich tygodni. Mogą zaskakiwać polskiego czytelnika, który nie jest przygotowany na debatę o tym, czy język i spojrzenie Henryka Sienkiewicza na Afrykę uderza we wrażliwość młodego człowieka wychowanego na globalnej, przesiąkniętej poprawnością polityczną popkulturze.

Moda na debatę

Wywołana przez dr. Macieja Gdulę debata wybucha w bardzo konkretnym czasie. Lewicowy polityk i socjolog poskarżył się, że jego 11-letnie dziecko jest narażone na „rasizm, kolonializm i patriarchat" w powieści, która od pokoleń wychowuje polskich uczniów – „W pustyni i w puszczy". Można to zestawić z polemiką, jaką na łamach „Gazety Wyborczej" toczyli ze sobą pisarz Szczepan Twardoch i Maciej Radziwiłł. Jeden z najbardziej poczytnych polskich pisarzy ogłosił, że jest potomkiem niewolników, natomiast Radziwiłł tłumaczył się, że nie jest odpowiedzialny za system pańszczyzny praktykowany przez jego przodków. Argumenty, jakie padały w obu tekstach, były podobne do tych, jakie padają w debacie o amerykańskim rasizmie. Czy sytuację chłopów pańszczyźnianych można porównać z sytuacją...