Wenecja w pętli

autor zdjęcia: Jaroclav Moravcik/Adobestock

źródło: Rzeczpospolita

Ulicami Wenecji codziennie przeciska się nawet 100 tys. turystów. Na zdjęciu Riva degli Schiavoni, dwa kroki od placu św. Marka

Kiedy na monitorach systemu kontroli tłumów Rialto pulsuje purpurą, barierka przed mostem się zatrzaskuje. Ludzie idą tak, jak zadecydował system.

Wenecja nie daje czasu na adaptację. Wielki Kanał płynie dokładnie naprzeciwko dworca. Przyjezdny schodzi po schodach i nieomal wpada w rwącą, lazurową toń. Zderzenie z zapachem, odblaskami słońca i hałasem. Tramwaj wodny wali burtą o przystań. Obok barka śmieciarska warczy jak traktor. Motorówka kuriera przeciska się między nimi, niemal ocierając. Z przeciwka pędzi ambulans, za nim wlecze się żółta łódź pocztowa, skrzynki chwieją się na krawędzi pokładu. Taksówka wodna próbuje wyprzedzić wszystkich. Canal Grande jest autostradą bez pasów.

Fotografowanie staje się odruchem. Ujęcie fasady, mostku. Klik. Publikacja. Algorytm sprawdza, jak podobne obrazy radziły sobie wcześniej, komu je pokazać, kto już reagował. Post ląduje w feedach. Pierwsze lajki przychodzą w kilka sekund – to sygnał, że warto go podbić wyżej. Reakcja wzmacnia widoczność, a zdjęcie wędruje dalej, do tych, którzy już wcześniej „pokochali” Wenecję. To zjawisko nazywa się pętlą uważności.

Ale „must see” nie stoją przy dworcu. Trzeba odstać swoje w kolejce do vaporetto, przecisnąć się przez calli, gdzie każdy sklep sprzedaje ten sam plastikowy sen: maski i magnesy Made in China. Walizki ranią kostki, dzieci płaczą, przewodnik krzyczy po angielsku. Wenecja testuje cierpliwość analogowo – za hype płacisz własnym potem i zmęczeniem.

Tłum...