Potrzebujemy być bliżej siebie

autor zdjęcia: janusz Szymański

źródło: Rzeczpospolita

Przeżywamy rozmaite neurozy i jesteśmy w stanie o tym opowiadać. Starsze pokolenia często wstydziły się przyznać, że nie dają sobie rady ze sobą. My się nie wstydzimy, ale choć analizujemy swoje zachowania, i tak często działamy pod wpływem chwili, intuicji.Rozmowa z Emi Buchwald, reżyserką i scenarzystką filmową

Sześć nagród dla „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” na festiwalu w Gdyni, w tym dla pani za reżyserię. Paszport Polityki. Doroczna nagroda ministra kultury, 10 nominacji do Orłów i wygrana w kategoriach odkrycie roku i drugoplanowa rola kobieca. Debiutant może chyba dostać zawrotu głowy.

Przyznaję, że intensywność tych wydarzeń jest trochę przytłaczająca. Ale jednocześnie są jak piękny prezent. I – co dla mnie ważne – dostrzegana jest praca całej ekipy. Dużo się mówi o obrazie, muzyce, dźwięku, rolach aktorskich. To wielka radość. Dobrze, że nasz film okazał się tak uniwersalny. Jest listem miłosnym do mojego rodzeństwa. Opierałam się na naszych relacjach i doświadczeniach, a nagle okazało się, że nie jesteśmy tak odrębni i inni. Każdy odbiera ten film inaczej, ale widzowie jakoś się z nim utożsamiają. Nowe i ważne jest dla mnie też to, że wszedł do kin. Wcześniej robiłam projekty krótkometrażowe, wędrowały po festiwalach, były dobrze przyjmowane, ale miały bardzo ograniczoną widownię.

Opowiada pani o wchodzeniu młodych ludzi w życie. Zwykle bohaterowie takich filmów buntują się przeciwko rodzinie i układom, wpadają w narkomanię, zakochują się mniej lub bardziej szczęśliwie. Czwórka pani bohaterów, bardzo zresztą wrażliwych, przekracza granicę dorosłości burzliwie, ale jednocześnie dość zwyczajnie.

Od kiedy zaczęłam...