Pomieszanie języków

źródło: Rzeczpospolita

Zachodnia gałąź słowiańszczyzny straciła kontakt z południową, gdy pod koniec IX wieku do Europy przybyli Madziarzy i wbili między nie uralskojęzyczny klin. Ekspansja języka italskiego – rumuńskiego – odepchnęła gałąź południową od wschodniej, z czasem więc wszystkie trzy grupy mówiące po słowiańsku przestały rozumieć siebie nawzajem.

Granice ojczyzny prasłowiańskiego są określone dość mgliście, zwłaszcza w ich zachodniej części, lecz większość uczonych umieszcza ją między źródłem Dniestru a środkowym Dnieprem. Innymi słowy, znajdowała się w dzisiejszej Ukrainie, blisko granicy z Polską. Od VIII wieku p.n.e. sąsiadami Słowian na stepie po ich południowej i wschodniej stronie byli ci genialni, obwieszeni klejnotami Scytowie, irańskojęzyczni spadkobiercy Sintaszty, którzy przechytrzyli Dariusza (przynajmniej na jakiś czas) i narzucili swoje nazwy wielu najważniejszym szlakom wodnym regionu – owo tętniące nagłosowe D.

Imitowali mowę swoich dowódców

W pierwszych wiekach n.e. mówiący językiem z grupy wschodniogermańskiej Goci przemierzyli słowiańską ojczyznę w ramach swojej podróży z Gotlandii na Bałtyku do Morza Czarnego. Spuścizną tego spotkania jest rosyjskie słowo „duma”, oznaczające „parlament”, zapożyczone prasłowiańskiemu przez gocki (pierwotne słowo „dōms” oznaczało „osąd”). W V wieku upadło cesarstwo zachodniorzymskie, a Europa wkroczyła w epokę przemian, nazywaną po niemiecku „Völkerwanderung”, „wędrówką ludów”. Klimat znowu się schłodził, a przez kontynent przewaliły się wojny i groźne zarazy. Był to czas niebezpieczeństw, ale też okazji, Słowianie ruszyli więc w drogę.

Z początku uczynili to w ramach federacji wojskowej rządzonej przez turkijskojęzycznych jeźdźców ze...