Prigożyn był przekonany, że wygrał

Szef Grupy Wagnera wyjeżdżał z Rostowa niczym celebryta otoczony fanami. Siedział na tylnej kanapie terenowego samochodu, który z trudem przeciskał się przez tłum. Przez uchylone okno pozdrawiał zebranych wokół ludzi i ściskał wyciągnięte ku niemu dłonie.

Czy rosyjska armia naprawdę zaatakowała obóz Grupy Wagnera? Choć wiele spraw wokół całej tej sytuacji jest niejasnych, dziw­nych i trudnych do jednoznacznego wyjaśnienia, w tym akurat przypadku niemal z całkowitą pewnością można odpowiedzieć – nie. Atak nigdy się nie wydarzył. (…)

Na atak, zmyślony czy prawdziwy, Grupa Wagnera reaguje tak, jakby szykowała się na niego od dawna, miała ustalony plan działania, a najemnicy czekali w gotowości. Wszystko dzieje się bardzo szybko. Rakiety rzekomo spadają na obóz około godziny dwudziestej 23 czerwca [2023 r. – red.]. Prigożyn publikuje nagrania o tym, że rusza na Rostów pół godziny później. Nocą z 23 na 24 czerwca kolumny czołgów, pojazdów opancerzonych, pickupów, samochodów osobowych i ciężarówek przekraczają granicę ukraińsko-rosyjską.

Przekraczają ją w kilku punktach, ponieważ wkrótce po wyj­ściu z obozów siły Grupy Wagnera rozdzielają się na dwie części. Pierwsza, którą dowodzi osobiście Prigożyn, kieruje się na połu­dnie, w stronę przejścia granicznego w Nowoszachtyńsku, skąd, pokonując zaledwie trzydzieści kilometrów, można zjechać na autostradę M-4 „Don”, która przecina zachodnią Rosję z połu­dnia na północ, od wybrzeża Morza Czarnego do Moskwy.

Druga część,...