Florencja. Dziewczyna bez cokołu

autor zdjęcia: cabuscaa/Shutterstock

źródło: Rzeczpospolita

Przez setki lat oglądaliśmy mężczyzn z mitologii. Czas na zmiany?

Dziewczyny wchodzą na plac jak obsada nowego serialu Netfliksa. Krótki krok, pewny rytm. Włosy blondynki podskakują na ramionach. Ma na sobie crop top, a skóra na jej brzuchu jest jeszcze nasiąknięta ciepłem dnia. Druga wygląda jak Chase Infiniti z „Wszystkich przegranych wojen”. Trzecia, farbowana brunetka w okularach przeciwsłonecznych mimo zachodzącego słońca. Mówią po angielsku z włoskim akcentem albo po włosku z angielskimi wtrętami. Głośno, pewnie. W ich energii jest coś bezwstydnie współczesnego: nie pytają, czy mogą tu być – po prostu zajmują przestrzeń.

Z daleka wygląda to tak, jakby szły właśnie do niego. Do Dawida – jego twarz znają wszyscy, nawet jeśli nie pamiętają, skąd.

Ale nie. Omijają go bez zawahania. Ani spojrzenia, żadnych selfie czy „dotknięcia stopy na szczęście”. Po prostu przechodzą. Stają za nim, przy ścianie pałacu. Zasłaniają ogień dłonią, zapalają papierosa. Dym idzie w górę.

To nie jest najlepszy dzień dla Dawida. Jeszcze niedawno ustawiano się do niego jak po nowy model iPhone’a: selfie, kadr z boku, kadr z dołu. Turystyczna pornografia.

Jego ciało stało się logotypem – globalnym obrazem siły, proporcji i wiecznej pewności siebie. Michelangelo nie wyrzeźbił tylko herosa. Wyrzeźbił ideę męskości, która nie drży, nie waha się, nie zastanawia nad sobą. Solidną jak granit,...