Łukaszenko to taki drugi Mussolini

Gdybym nie wierzył, że samobójstwo jest grzechem, gdyby nie czekała na mnie rodzina, mógłbym targnąć się na życie – mówi „Rzeczpospolitej” Paweł Siewiaryniec, weteran białoruskiej opozycji, który spędził w łagrach ponad jedenaście lat.

Trafiłeś za kratki w czerwcu 2020 r. i wyszedłeś na wolność dopiero po ponad pięciu latach. W grudniu ubiegłego roku za sprawą rozmów Białorusi z USA zostałeś uwolniony i wywieziony na Litwę. Zdążyłeś już się przyzwyczaić do nowej rzeczywistości?

W więzieniu myślałem, że przez trzy dni po uwolnieniu będą mi pomagać, a później będę musiał już radzić sobie sam. Spotkałem się zaś z ogromną falą solidarności. Nie musiałem się martwić tym, jak się odnaleźć w nowym miejscu i jak zapewnić rodzinie warunki. Pomagają mi dziesiątki organizacji białoruskich i międzynarodowych zajmujących się obroną praw człowieka i wspierających byłych więźniów politycznych. W ciągu zaledwie pięciu miesięcy wydano moją książkę, niegdyś na to musiałbym czekać znacznie dłużej.

Psychologicznie też łatwo mi się przyzwyczaić, bo był to już mój czwarty dłuższy pobyt w białoruskim więzieniu. Poza tym Wilno leży najbliżej Białorusi. Stamtąd prowadzi najkrótsza droga powrotna do Mińska. Zdaję sobie sprawę z tego, że w życiu nie ma rzeczy przypadkowych. Bóg dał mi możliwość bycia obecnie w Wilnie, ale też w Warszawie i przygotowywania się do powrotu na Białoruś.

Gdy zostałeś aresztowany, twój syn miał zaledwie dwa latka. Dzisiaj to już ośmioletni chłopiec. Jak mu tłumaczyć dzisiaj...