Od kryzysów nie ma wakacji

autor zdjęcia: Mirosław Stelmach

źródło: Rzeczpospolita

autor zdjęcia: shutterstock

źródło: Rzeczpospolita

Latem młodzi ludzie dostają najwięcej swobody, ale tracą dostęp do tych, którzy mogliby pomóc, gdy dzieje się coś złego. W czasie jednej lekcji możemy wyposażyć młodych w Plan Awaryjny, który pomoże im w sytuacjach zagrożenia – pisze współautorka projektu „Młode Głowy. Otwarcie o zdrowiu psychicznym”.

Dobrze pamiętam z czasów, gdy sama chodziłam jeszcze do szkoły, że wakacje często są przedstawiane jako nagroda: dwa miesiące beztroski po dziesięciu miesiącach obowiązków. I rzeczywiście, gdy ma się kilkanaście lat, mieszczą się w nich przecież pierwsze wyjazdy bez rodziców, festiwale, na które zbierało się kieszonkowe przez pół roku, nowe znajomości i poczucie, że wreszcie można decydować o sobie samym.

Znacznie rzadziej mówimy o drugiej stronie tej swobody, czyli o tym, że nastolatek, któremu o trzeciej nad ranem rozładowuje się telefon w nieznanym mieście albo którego znajomy chce wsiąść pijany za kierownicę, najczęściej nie czuje, że ma dorosłą zaufaną osobę, na której wsparcie może liczyć. Dla dorosłych takie sytuacje są anegdotami opowiadanymi po latach przy stole, ale dla młodej osoby, która właśnie się w nich znalazła, bywają najtrudniejszą chwilą w całym roku.

Na dwa wakacyjne miesiące dzieci i młodzież tracą często swoją codzienną sieć wsparcia ze szkoły – zarówno dorosłych: pedagoga, nauczycieli, psychologów szkolnych, jak i rówieśników. Oczywiście, często utrzymują relację z koleżankami i kolegami z klasy oraz mogą liczyć na swoich rodziców. Jednak wraz z upragnioną w czerwcu swobodą może pojawić się cisza i osamotnienie – w momencie, w którym coś idzie nie tak. Problem polega na tym, że kryzysy nie...