Architekt, rzeźnik i empatyk

autor zdjęcia: Geoff Burke-Imagn Images via Reuters

źródło: Rzeczpospolita

Jalen Brunson w ostatnim meczu tegorocznych finałów rzucił 45 punktów i został ich najlepszym graczem (MVP).

Po ponad pół wieku oczekiwania New York Knickerbockers zostali wreszcie mistrzami NBA. Ale ich dzisiejsza potęga zaczęła rodzić się dekadę temu w uniwersyteckich halach na obrzeżach Filadelfii. Bo sukces to nie tylko zasługa determinacji i umiejętności koszykarzy, ale też trenerów, którzy wpoili im, że najważniejsza jest wytrwałość i drużyna.

Na zegarze meczowym zostało już tylko 4,7 sekundy. Gracze uniwersytetu Villanova wprowadzają piłkę do gry spod własnego kosza. Ryan Arcidiacono kozłując, wpada na połowę rywali i błyskawicznie podaje. Gdy Kris Jenkins odrywa stopy od ziemi, zegar wskazuje 0,9 sekundy. Piłka leci łagodnym łukiem, a ostatnim dźwiękiem, który słychać w hali w Houston, zanim zapanuje przeraźliwy tumult, jest odgłos siatki, gdy już wpada do kosza. Wildcats właśnie zostają mistrzem ligi uniwersyteckiej NCAA. North Carolina Tar Heels muszą obejść się smakiem.

Gdy tłum rozlewa się po boisku, Jay Wright, spokojny i zważywszy na sytuację niezwykle opanowany trener Villanovy, niespiesznie idzie uścisnąć dłoń coachowi rywali Royowi Williamsowi. Choć dzieli ich tylko jedenaście lat, Williams to legenda, już po raz ósmy drużyny pod jego wodzą grają w finałach ligi uniwersyteckiej. Dziesiątki jego podopiecznych trafiło do NBA. Dla Wrighta i jego Wildcats to dopiero druga wizyta w gronie, do którego co roku aspiruje ponad 360 drużyn z całych Stanów Zjednoczonych. Ale to wśród jego 12 chłopaków jest trzech przyszłych mistrzów NBA – Mikal Bridges, Jalen Brunson i Josh Hart. To właśnie podczas Marcowego Szaleństwa 2016 r., jak Amerykanie nazywają turniej wieńczący rozgrywki NCAA, hartuje się stal i przyszłe gwiazdy New York Knicks. Albo może Nova Knicks, jak od...