Artyści czy klienci władzy

autor zdjęcia: kateej/AdobeStock

źródło: Rzeczpospolita

Jest niebezpieczeństwo uwikłania członków Komisji Opiniującej do spraw Zabezpieczenia Socjalnego Osób Wykonujących Zawód Artystyczny w układy środowiskowe czy też pokusy wyznaczania przez nich, jaki rodzaj twórczości ma być przez państwo popierany

Piotr Zaremba pisze, że jako minister kultury za rządów PiS Piotr Gliński załatwił artystom m.in. korzyści podatkowe, a oni „to brali, ale nie kwitowali”. Nasuwa się pytanie: czy obywatelki i obywatele mają być wdzięczni rządzącym za to, że ci przygotowują dobre rozwiązania?

Rządowy projekt ustawy o zabezpieczeniu socjalnym osób wykonujących zawód artystyczny stał się dla Piotra Zaremby okazją do postawienia zapytania o relacje artyści–rządzący, ale też szerzej, do krytyki współczesnej kultury („Każda władza lubi mieć swoich artystów”, „Plus Minus”, 5-6 czerwca 2026). Jednak ten projekt jest zbyt ważny, by traktować go jedynie jako pretekst. Nie tylko dlatego, że dotyczy grupy społecznej istotnej dla wspólnoty. Dyskusja o ustawie i sposób jej prowadzenia wiele mówi o stosunku do państwa, o modelu relacji społecznych, wreszcie o kształcie dzisiejszego życia politycznego i medialnego.

Rząd przyjął projekt 26 maja. Ta decyzja wywołała burzę w mediach społecznościowych, umiejętnie inicjowaną oraz podsycaną przez polityków Konfederacji, jak i twórcę Kanału Zero. Tak zwane zasięgi w sieci były ogromne. Zaledwie w ciągu kilku godzin, jak wyliczył Kolektyw Analityczny Res Futura, na wzmianki o decyzji rządu internauci natrafili 17 mln razy. 95 proc. wzmianek wyrażało dezaprobatę lub jawny gniew. Dominował w niej obóz prawicowy i antyestablishmentowy – przede wszystkim Konfederacja. Jedynie autorzy kilku procent wpisów wsparli ustawę bądź ją neutralnie analizowali. Dopiero w kolejnych dniach zaczęły pojawiać się bardziej rzeczowe wypowiedzi obnażające też...