W karnych role kata i ofiary się odwracają

autor zdjęcia: REUTERS/Daniel Becerril

źródło: Rzeczpospolita

Mundial 2026. Rzuty karne w meczu Holandia – Maroko. Bart Verbruggen obronił strzał Soufiane Rahimiego, ale po odbiciu piłki nie był świadom, w którym miejscu ona się znajduje, i tak niefortunnie trącił ją piętą, że wturlała się do bramki

Coraz rzadziej są porównywane do loterii. Możemy nazywać je okrutnymi i dyskutować nad ich sprawiedliwością. Ale nawet jeśli uznamy, że rzuty karne nie są dobrym sposobem rozstrzygania najważniejszych meczów na świecie, to nikt nie wymyślił jeszcze lepszego.

Bramkarz to specyficzny typ wygnańca – kozioł ofiarny, pozostający zawsze pod ręką, gdy reszta drużyny potrzebowała zrzucić na kogoś winę (...) Marks winił kapitalizm, Freud winił seks, Dawkins winił religię, Larkin obwiniał swoich rodziców, a doktor Atkins – ziemniaki. Piłkarze mieli zaś skłonność do obwiniania bramkarza” – pisał Jonathan Wilson w książce „Bramkarz, czyli outsider”.

„Wina zawsze leży po jego stronie, a nawet jeśli nie, i tak za nią odpokutuje. Kiedy zawodnik popełni faul, a sędzia podyktuje rzut karny, poszkodowanym jest właśnie on: pozostawiony na pastwę kata w bezmiarze pustej bramki. Gdy zespół nie ma najlepszego dnia, to on, nieustannie bombardowany strzałami, musi wypić nawarzone piwo, zapłacić za nie swoje grzechy. Inni zawodnicy mogą popełnić fatalny błąd czy nawet kilka, ale zaraz uzyskają odkupienie, wykonując fantastyczny zwód, mistrzowskie podanie czy celny strzał. On nie. Tłum nie wybacza bramkarzowi. (...) W okamgnieniu zapomina o wcześniejszych heroicznych wyczynach, by skazać go na wieczne potępienie” – to z kolei Eduardo Galeano w „Futbolu w słońcu i w cieniu”.

Trudno się nie zgodzić z tymi opisami niewdzięcznej roli, w jakiej bramkarze znajdują się na co dzień. A jednak, gdy przychodzi do konkursu rzutów karnych, wszystko się odwraca: strzelający z 11 metrów mają obowiązek trafić, więc w najlepszym razie go spełniają, a w najgorszym – zostają...