W trudnych czasach potrzebujemy prawdziwych polityków, a nie uzurpatorów

źródło: Rzeczpospolita

Większość polskich polityków nigdy nie poczuła prawdziwej ekscytacji, którą daje radość ze zmieniania świata na lepsze. Mając wszelkie narzędzia w ręku, trwonią otrzymaną od wyborców szansę, rozmieniają ją na drobne za każdym kolejnym swoim szwindelkiem.

Kiedy po raz ostatni byliśmy dumni z polskiego polityka? No właśnie. Afera Szpitala Południowego jest dramatycznie irytująca, ale korozja polskiej polityki jest znacznie głębsza.

Jak można traktować polskich polityków poważnie, skoro rywalizują o to, który rząd przekazał mniejszą (!) pomoc Ukrainie – powtarzając przy tym, że Ukraina walczy też o wolność Polski. Nie ma takiego szczytu kompromitacji, którego nie przekroczą.

Oszałamiające wynagrodzenia w tak delikatnej sferze jak służba zdrowia, panoszenie się partyjnego kacyka, szybka ścieżka w leczeniu swoich z Koalicji Obywatelskiej, błędy medyczne – czy trzeba więcej, aby pociągnąć partię na dno?

Wprawdzie sondaże pokazują, że Polakom nie podoba się reakcja premiera i rządu na aferę – 42,9 proc. w badaniu SW Research (przeprowadzone jeszcze zanim szef rządu ogłosił „ultimatum”) i domagają się głowy ministry zdrowia – 57,5 proc., to mimo to notowania KO drgnęły tylko w granicach błędu statystycznego – 1,8 proc. w dół w badaniu IBRiS dla „Rzeczpospolitej”.

Z wnioskami warto poczekać na następne badania. Ale już dziś widać, że obok oczywistego pytania – co się wyprawia z polską polityką i politykami? – cała ta sprawa każe postawić też drugie pytanie: co się dzieje z nami, z Polakami, skoro nie uważamy tej afery za powód – przynajmniej na razie – by ukarać rządzących? Czy jest nam już wszystko jedno? Czy, mówiąc...