Niecała prawda o obaleniu Maduro

autor zdjęcia: EPA/PAOLO AGUILAR/pap

źródło: Rzeczpospolita

Wenezuelscy emigranci z entuzjazmem przyjęli obalenie Maduro (na zdjęciu popularne wśród nich koszulki ze stosownymi nadrukami; tu sprzedawane w peruwiańskiej Limie). Czy jednak w polskich dyskusjach o polityce Donalda Trumpa jest to argument rozstrzygający?

Rozumiem wyrażaną po interwencji USA w Wenezueli tęsknotę za prostym schematem z czasów zimnej wojny, w którym mamy dwie strony: naszą dobrą i ich – opresywną. Tyle że ten podział zniknął i nie wróci, a Donald Trump może jeszcze rozczarować w Polsce wszystkich – przede wszystkim prawicę.

Polska debata o porwaniu prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro przez amerykańskich komandosów pokazuje stopień zglobalizowania światowej polityki. Kłócimy się o to zdarzenie, jakby było za miedzą. I chyba słusznie, bo to część wielkiej układanki. Inną jej częścią jest także nasz region.

Roztrząsamy wszystko, nawet niuanse. Oto wielu prawicowych komentatorów chwalących akcję Donalda Trumpa w Wenezueli nazywa rządy Maduro, a i jego poprzednika Hugo Cháveza, komunistycznymi. A tu odzywa się prof. Adam Wielomski, paleokonserwatysta, jeśli nie monarchista, aby zaoponować. Przecież Maduro to lewicowy nacjonalista, podobno na dokładkę katolik, bo widziano go na uroczystościach koronacji Matki Boskiej na królową Wenezueli.

Zapewne Wielomski jest formalnie poprawny co do etykietek. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że ta obrona pokonanego dyktatora związana jest z opcją samego komentatora. Jest znany z poglądów filorosyjskich, a Maduro to protegowany Rosji. Wielomski słynie też z sympatii dla różnych egzotycznych reżimów, byle były antyzachodnie.

Oczywiście, stawką nie są takie detale. Podczas sporów o sens akcji Trumpa w Wenezueli pada po różnych stronach sporo celnych argumentów czy obserwacji. Zarazem mamy chwilami do czynienia z różnymi maskaradami. Z sytuacją, w której nie tylko politycy, ale i komentatorzy czy eksperci...