Opętany żądzą sukcesu

autor zdjęcia: mat. pras.

źródło: Rzeczpospolita

Timothée Chalamet w „Wielkim Martym”

Przez 150 minut „Wielki Marty” gna w zawrotnym tempie i jest popisem aktorskiego kunsztu Timothéego Chalameta. To film o głodzie sukcesu i cenie, jaką trzeba za niego zapłacić. Denerwujący? Bardzo, ale warto zobaczyć go do końca.

Jest początek lat 50. XX wieku. Tytułowy Marty to młody Nowojorczyk, który pracuje w sklepie obuwniczym swojego wuja. Jego ambicje sięgają jednak znacznie wyżej niż przyklękanie przed klientami, by pomóc im włożyć buty. Chłopak chce zostać sławnym pingpongistą i biznesmenem promującym własną linię pomarańczowych piłeczek. W Stanach tenis stołowy wciąż jeszcze nie cieszy się popularnością, ale Marty Mauser czuje, że dla niego jest obietnicą sukcesu, bogactwa, gwiazdorskiego życia, zaspokojenia własnych ambicji. Dlatego wszystko postawi na tę jedną kartę.

Słynny Marty Reisman

Akcja „Wielkiego Marty’ego” gna jak rollercoaster, w którym jednak wcale nie ping-pong jest najważniejszy. Marty, młokos w okularkach i z trądzikiem na twarzy, gra z własnym życiem. Liczy się sukces. Kasa, którą można zarabiać w każdy sposób, niekoniecznie uczciwy. Apartament w Ritzu, odpowiednia kochanka – choćby starzejąca się gwiazda, żona biznesmena, który mógłby sfinansować karierę. Ale jest też w życiu Marty’ego kobieta, która nosi jego dziecko, choć on sam temu zaprzecza. I wreszcie przeciwnik z Japonii, który stał się jego obsesją.

Bohater „Nieoszlifowanych diamentów” – poprzedniego filmu,...