Misjonarz w korkach

autor zdjęcia: Marek Antoni Iwańczuk/NurPhoto via AFP

źródło: Rzeczpospolita

Jacek Magiera (1977–2026)

Szybko osiwiał, ale miał wciąż młodą twarz i świadomość, ile jeszcze dobrego czeka go w życiu. Pomagał ludziom, nawet obcym, nie czekając na rewanż. Bo „nagrodę to ja mogę mieć w niebie” – mówił Jacek Magiera. Zmarł nagle 10 kwietnia, w wieku 49 lat.

Stało się coś, czego liga i dziennikarstwo sportowe wcześniej nie widziały. Po niespodziewanej śmierci Jacka Magiery wszyscy wspominali go w takim samym, pełnym żalu tonie. W podzielonym, pełnym interesów środowisku dziennikarzy oraz piłkarzy, trenerów i działaczy, w którym nie ma chemii, w obliczu tragedii wszyscy się zjednoczyli. Jacek łączył za życia i połączył ludzi (pewnie na chwilę) także po śmierci.

Po przegranym meczu z Wisłą Płock trener Lechii Gdańsk John Carver rozpoczął konferencję prasową od złożenia kondolencji rodzinie Magiery. Trener Radomiaka Bruno Baltazar zaczął od tego wystąpienie przed kamerą Canal+. Carver jest Anglikiem, a Baltazar Portugalczykiem. Z Magierą mieli niewiele wspólnego. A jednak oni też, jak cała Polska, poddali się szczególnej atmosferze żałoby po niezrozumiałej śmierci kogoś rzeczywiście wyjątkowego, kogo musiał polubić i szanować każdy, kto go spotkał.

Na czym ta wyjątkowość Jacka Magiery polegała? Dlaczego wśród tysięcy piłkarzy i trenerów właśnie on, młody człowiek, zasłużył sobie na wspaniałą opinię za życia i pamięć po śmierci? Przecież nie rozegrał ani jednego meczu w pierwszej reprezentacji Polski. A jako trenera, choć z sukcesami, żegna się go jak znacznie starszych i bardziej utytułowanych: Wojciecha Łazarka, Oresta Lenczyka czy Franciszka...