Czytanie komentarzy w sieci to największe zło

źródło: Rzeczpospolita

W moich czasach nie było VAR, był jedynie system komunikacji między arbitrami. Czasami prosiło się asystentów, żeby się nie odzywali, bo było za dużo szumu, inni z kolei nie daliby rady bez podpowiedzi na słuchawkach. Dzisiaj często VAR „sędziuje” za arbitra głównego, słyszy się podpowiedzi, a trzeba się skupić. Nie da się jednocześnie patrzeć, słuchać i biegać.Rozmowa z Adamem Lyczmańskim, byłym sędzią Ekstraklasy, ekspertem Canal+

null

Powiedział pan niedawno: chciałbym, żeby już do końca sezonu nikt do mnie nie dzwonił, a tymczasem po czerwonej kartce dla Rafała Augustyniaka w meczu Legii z Lechem i następnie jej anulowaniu rozpętała się w Polsce burza.

Zdaję sobie sprawę, że sędziowanie to jest temat rzeka, cały czas jest na językach, że kibice błyskawicznie reagują na wszelkie kontrowersje i są ciekawi opinii. W dobie internetu, rozwiniętych portali społecznościowych, mamy wielu bohaterów, internetowych „kozaków”, podpisujących się zmyślonymi nickami, którzy wyrażają swoje zdanie wulgarnie i uwielbiają obrażać innych. Tak jest w całej Europie: jednego dnia będą zadowoleni kibice Barcelony, a następnego dnia fani Realu. Zawsze tak było i tak będzie.

Mówi się, że idealny arbiter jest „niewidoczny” w trakcie meczu.

Zawsze to powtarzam sędziom, z którymi rozmawiam, ale mam też drugie powiedzenie: to, że się pomylicie, jest pewne, pytanie dotyczy tylko tego, kiedy to się stanie i jakiego kalibru będzie błąd. Pierwsze 43 mecze w Ekstraklasie sędziowałem „na zero”, bez problemów, a po 44 cała Polska się dowiedziała, że jest ktoś taki jak Adam Lyczmański.

Najlepiej by było, gdyby w spotkaniu Legii z Lechem sędzia Piotr Lasyk nie podszedł do monitora, bo za pokazanie żółtej kartki nikt by go tak surowo nie oceniał, jak za zmianę...