To nie była wcale nieprzyzwoita piosenka. Nie wiem, o co tyle zamieszania

autor zdjęcia: Luc Fournol/AFP

źródło: Rzeczpospolita

Media ekscytowały się nimi i tym, co ich różniło: Birkin była piękna, młoda i nieopierzona, a Gainsbourg utalentowany i doświadczony. Artysta, który wziął ją pod swoje skrzydła

źródło: Rzeczpospolita

Za sprawą doskonale niedoskonałego wokalu Jane Birkin teksty Serge,a Gainsbourga, pełne chaotycznych, rozwlekłych francuskich sformułowań, stały się gotowymi przebojami. Jej głos wyrażał tak wiele naraz: seksapil i naiwność, niewinność i doświadczenie.

Jane Birkin weszła do świata muzyki pop za sprawą współpracy artystycznej z Serge’em Gainsbourgiem, ale nie do końca był to jej pomysł. Pod koniec 1967 roku, w trakcie ich krótkiego romansu, Brigide Bardot poprosiła Gainsbourga, by napisał dla niej tak piękną piosenkę miłosną, jak tylko potrafił. Utwór nosił tytuł „Je t’aime... moi non plus” [Kocham cię... ja ciebie też nie]. Nagrali nawet w Paryżu wersję demo, która następnie wpadła w ręce prasy. Niedzielna gazeta „France Dimanche” napisała, że „jęki, westchnienia i ciche okrzyki rozkoszy Bardot sprawiają wrażenie, jakby słuchało się dwojga kochających się ludzi”.

Wieści o piosence dotarły również do ówczesnego męża Bardot, Guntera Sachsa. Ten postawił żonie ultimatum, by wybrała między nim a Gainsbourgiem. Po zakończeniu romansu Bardot napisała do byłego kochanka list z prośbą, by nie wydawał „Je t’aime... moi non plus”, więc utwór trafił na półkę. Gainsbourg nadal uważał jednak, że jest to jedna z jego najlepszych autorskich kompozycji, i chciał nagrać ją ponownie z inną wokalistką.

Zaproponował więc Birkin, by ją zaśpiewała, ale ona odmówiła, twierdząc, że wersji Bardot nie da się odtworzyć. Gainsbourg zaczął więc szukać kogoś innego. Nie wiadomo, czy był to z jego strony fortel, czy po prostu chciał znaleźć inną partnerkę do duetu, tak czy...