10 minut, które decyduje o przeżyciu

autor zdjęcia: ukrainian Armed Forces/Handout via REUTERS

źródło: Rzeczpospolita

Gen. Grzegorz Gielerak przytacza dane z Ukrainy: 70-75 proc. obrażeń powstaje obecnie w wyniku detonacji ładunków przenoszonych przez drony. Na zdjęciu żołnierz ukraińskiej 24. Brygady Zmechanizowanej zawiesza nad drogą siatki antydronowe; obwód doniecki, wrzesień 2025 r.

źródło: Rzeczpospolita

Wojna XXI wieku to większy zasięg, prędkość, precyzja, a także większa siła rażenia środków walki. W takich warunkach organizacja zabezpieczenia medycznego, jeśli ma faktycznie ratować życie żołnierzy, musi wyglądać zupełnie inaczej niż dotychczas.Rozmowa z gen. Grzegorzem Gielerakiem, dyrektorem Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie

Czy był pan kiedyś na polu walki i doświadczył pracy lekarza wojskowego „w terenie”?

Doświadczenie poligonowe i pracę w „zielonym garnizonie” mam za sobą. Gdy Wojsko Polskie zaczęło uczestniczyć w misjach NATO, byłem już na stanowisku i w stopniu, który w korpusie medycznym nie przewidywał udziału w misji na teatrze działań poza granicami państwa. Przyjmuję to z dystansem właściwym służbie – kompetencji zdobytej w bezpośrednim kontakcie z polem walki żadne studium przypadku w pełni nie zastąpi. Perspektywę znam jednak dokładnie. Od lat zespół Wojskowego Instytutu Medycznego – Państwowego Instytutu Badawczego w Warszawie (WIM-PIB) analizuje medyczne dane operacyjne z teatrów działań – w pierwszej kolejności z Ukrainy, wcześniej z Iraku i Afganistanu. Wnioski wyznaczają kierunki rozwoju technologii medycznych oraz konstrukcję programów szkoleniowych personelu kierowanego w rejony konfliktów. Różnica między doświadczeniem własnym a wiedzą wypracowaną w trybie analitycznym jest realna, lecz przy odpowiedniej dyscyplinie metodycznej daje się sprowadzić do wymiaru, w którym nie ogranicza zdolności decyzyjnej.

Statystyczny Kowalski o medycynie wojskowej myśli w kategoriach serialu komediowego „M*A*S*H”, czyli szpitala polowego...