Bez emocji o wsparciu dla artystów

autor zdjęcia: Kuba Kamiński

źródło: Rzeczpospolita

Chciałbym, by kultura w Polsce była, w relacji do naszych możliwości, szczodrze finansowana. Jednak regulacje dotyczące wsparcia artystów powinny zostać jeszcze raz przemyślane – pisze ekonomista.

Wspieranie kultury jest działaniem naturalnym. Dzięki niej jesteśmy ludźmi. Ważne jest, by robić to w sensowny sposób, bo – jak wiadomo – „dobrymi chęciami piekło brukowane”. Nie wystarczy więc dobrze chcieć, ale trzeba jeszcze dobrze zrobić.

Dyskusja na temat projektu mającego wspierać uczestnictwo artystów w systemie ubezpieczeń społecznych jest prowadzona w sposób, który nie przybliża nas do sensownych rozwiązań. Zarówno argumenty „za”, opierające się na odmienianej przez wszystkie przypadki specyfice zajęć artystycznych, jak i argumenty „przeciw”, opierające się na negowaniu – czasem grubiańskim – wartości twórczości artystycznej, prowadzą na manowce. I dodatkowo podgrzewają atmosferę, co przenosi wszystko w sferę raczej polityki niż merytorycznej dyskusji.

Wiele złego dla jakości dyskusji robi też nabijanie klikalności newsami o tym, jak małą emeryturę dostaje ta czy inna znana twarz. Taka pogoń mediów za klikalnością jest żenująca, ale nie ma na szczęście nic wspólnego z omawianym projektem.

Zasady wsparcia muszą być przejrzyste

System ubezpieczeń społecznych powinien być jednolity i traktować wszystkich tak samo. Jako społeczeństwo możemy jednak zdecydować, czy chcemy dodatkowo finansować jakieś jego rozszerzenia, takie jak np. dopłacanie do składek niektórych artystów. Żeby...