Zapnijcie pasy, sztuczna komórka już tu jest

źródło: Rzeczpospolita

Skoro można zrobić syntetyczną komórkę, która zdolna jest do namnażania i ewolucyjnych zmian, a jednocześnie badacze potrafią robić chemicznie rodzaje DNA czy aminokwasów i ich połączeń w quasi-białka, jakich boska ziemia nie nosiła, to może potrafimy powołać do życia życie zupełnie inne, niż to, które sami reprezentujemy?

Gdy na tych łamach wspominałam niedawno zmarłego Craiga Ventera („Genom choleryka”, „Plus Minus”, 23–24 maja 2026 r.) człowieka, który „zsekwencjonował ludzki genom” (furda, że głównie własny, liczy się przełomowa koncepcja) nie dało się obejść szerokim łukiem największej jego idée fixe, czyli pragnienia stworzenia syntetycznej komórki. Stworzenie życia jest wszak marzeniem ludzkości, zwłaszcza tej jej części, która szuka w nauce potwierdzenia, że Boga „nie było, nie ma i nie potrzeba” (niczym mężczyzn w świecie „Seksmisji”).

Nie wchodząc zbyt głęboko w rozważania filozoficzne nad naturą życia (ani teologiczne na temat tego, jak ma się stworzenie świata i życia do istnienia Boga) trzeba zauważyć jak najskromniej, że życie to zjawisko sprzeciwiające się dookolnej entropii. Dzięki przemianom materii i przepływowi energii jest w stanie rosnąć, mnożyć się (co paradoksalnie polega na ogół na podziałach) i ewoluować, czyli ulegać zmianom, które adaptują do środowiska. Życie jest kruche, śmiertelne, a jednak nieustępliwe i odkąd jakieś 3,5 mld lat temu z okładem tajemniczo pojawiło się na naszej młodej wtedy planecie, trwa nieprzerwanie, choć ona w międzyczasie wielokrotnie zmieniała swoje oblicze i panujące na niej warunki.

Komórka jak ziemniak

Od przełomu lat 1838/9 wiemy, że życie na Ziemi ma postać...