Cenę płacą chrześcijanie

autor zdjęcia: Muhannad Fala'ah

źródło: Getty Images

Iracki chłopiec modli się w zniszczonym kościele. Karradh, dzielnica Bagdadu

źródło: materiały prasowe

Wszyscy Irakijczycy cierpią,/ale to z wyznawców Chrystusa/uczyniono ofiary ekspiacyjne/za całe zło wojny domowej.

Kiedy w czerwcu 2006 roku, w przeddzień izraelskiego zbrojnego kontrataku przeciwko Hezbollahowi w Libanie, Condoleeza Rice przekształciła koncepcję „Wielkiego Bliskiego Wschodu" w „Nowy Bliski Wschód", katastrofa była już tak wielka, że amerykańska sekretarz stanu mówiła o nieuchronności „bólów porodowych". Dla chrześcijan z Iraku trwała udręka poprzednich dni. To oni jako pierwsi domyślili się, że odniesienie do wypraw krzyżowych nie upodobni ich jedynie do ukrzyżowanych, balansujących między macierzystą przynależnością do swojego Kościoła i wiernością wobec książąt fortuny. Wojskowa okupacja, która miała być działaniem opatrzności, stała się – i nie ma w tym nic zaskakującego – ich kalwarią. Żołnierze traktują ich jak źródło zasilające ich szeregi, powstańcy jak kolaborantów, których należy ukarać, a duchowni każdej ze stron mają ich za błądzących, których należy nawrócić. Nic nowego na tej ziemi, gdyż nowość przebija nieboskłon. To nie ludzie się zmienili, ale Bóg – a przynajmniej jego wyobrażenie, które głoszą jego kapłani.

Nowi apostołowie

Od czasów przybycia krzyżowców w średniowieczu chrześcijanie Orientu dokładnie poznali duchowe kłusownictwo, któremu okresowo podlegały europejskie chrześcijaństwa. Ale żarliwość amerykańskiego chrześcijaństwa, która miała służyć ich...