Marzenia o lepszym świecie

autor zdjęcia: Andrea Pirrello

źródło: Rzeczpospolita

Toni Servillo jako Prezydent (po środku, w okularach)

Polityka, rodzina, Kościół. Trudno wyobrazić sobie reżysera, który podejmowałby bardziej „włoskie” tematy. Na polskie ekrany wchodzi właśnie „La Grazia” Paolo Sorrentino.

Paolo Sorrentino to jedna z najciekawszych osobowości dzisiejszego włoskiego kina. Artysta, którego trudno zaszufladkować. Ma w swoim dorobku filmy polityczne, obrazy przypominające intelektualne eseje, delikatne portrety ludzi.

Wysoki, niespecjalnie przystojny, często z papierosem w dłoni. W kiepskim humorze odpowiada dziennikarzom na pytania półsłówkami. W dobrym – jest świetnym rozmówcą. Długo skrywa w sobie tragedię z młodości, o której jednak w końcu opowiedział na ekranie w „To była ręka Boga”, generalnie jednak chroni swoje życie prywatne. Za to bacznie obserwuje świat, zwłaszcza ten najbliższy mu – włoski.

Zarzeka się, że polityka nie jest jego żywiołem, ale jednak nakręcił trzy znaczące filmy o włoskich przywódcach. Jego „La Grazia”, która weszła na polskie ekrany, jest właśnie opowieścią o polityce, ale też o Kościele, rodzinie. I o tym, co może najważniejsze: systemie wartości, sumieniu, uczciwości wobec siebie i innych.

Zmęczony rzeczywistością reżyser pozwolił sobie na odrobinę marzeń. Ale lepiej można tę opowieść o mądrym prezydencie zrozumieć, gdy zderzy się z nią poprzednie filmy polityczne reżysera.

Boski Andreotti

Sorrentino stworzył wcześniej na ekranie portrety dwóch najpotężniejszych włoskich premierów. Portrety bardzo różne, ciekawe, niejednoznaczne.

W 2008 r. powstał „Boski”. „Il Divo” – tak...