Dziesięć chińskich dynastii

autor zdjęcia: Paweł Łepkowski (4)

źródło: Rzeczpospolita

Do największej siedziby królewskiej na świecie – kompleksu pałacowego Zakazanego Miasta w Pekinie – prowadzi monumentalna Brama Południkowa (Wumen), zwana także Bramą Południową

źródło: Rzeczpospolita

Chińczycy uwielbiają przebierać się w stroje historyczne (najczęściej z czasów panowania dynastii Qing), kiedy odwiedzają zabytki związane z wielkimi dynastiami cesarskimi

źródło: Rzeczpospolita

Zakazane Miasto w Pekinie jest otoczone czerwonymi murami o długości około 3,5 km oraz głęboką fosą szeroką na 52 metry 

źródło: Rzeczpospolita

60 lat po zbudowaniu Pałacu Dalajlamów w Lhasie mandżurski cesarz Qianlong postanowił wznieść jego kopię w mieście Chengde. Lamaistyczna Świątynia Doktryny Potakara jest zatem dowodem na bliskie relacje kulturowe Chin z Tybetem już w XVIII w.

Historii Chin nie da się oddzielić od dziejów dynastii rządzących tym obszarem. A jest to historia niezwykle burzliwa. Każdy ród panujący wznosił jakiś fragment tej wielkiej cywilizacji i pozostawiał niezatarty ślad w kulturze tego państwa.

Jedna z najstarszych legend chińskich głosi, że na początku Niebo i Ziemia zostały rozdzielone. Z tego podziału zrodził się nasz świat i Niebo, którymi rządziło pierwszych 12 Cesarzy Nieba. Każdy z nich rządził Niebem i Ziemią przez 18 tys. lat. Należy podkreślić, że w mitologii chińskiej nie ma pojęcia spersonalizowanego boga stwórcy. Rzeczywistość jest stanem samorodnym, którego nie sposób wytłumaczyć. Odpowiednikiem najwyższego boga, stwórcy i władcy wszechświata, takiego jak np. Jahwe czy zaratustriański Ahura Mazda, jest Niebo wyrażone chińskim znakiem i słowem Tian. Znaczenie tego wyrazu jest bardzo szerokie. Niebo to miejsce, ale też osoba. To kraina bogów, ale i osobowy, jedyny i najświętszy stwórca, nazywany Shangdi. Kult Nieba był w Chinach od niepamiętnych czasów kultem państwowym. Na Ziemi tylko ludzki cesarz, noszący tytuł Syna Nieba, mógł składać Niebu ofiarę i przebłagiwać winy ludzkości.

Co ciekawe, Tian miało wszystkie atrybuty, jakie posiadał Bóg Hebrajczyków. Konfucjusz czcił bowiem Niebo jako najwyższe źródło dobra. Dowodzą tego jego słowa wygłoszone na cześć zmarłego króla Yao: „Mistrz powiedział: Doprawdy wielki był Yao jako władca! Jakże majestatyczny był! Tylko Niebo jest wielkie i tylko Yao mu dorównywał. Jakże ogromna była jego cnota! Ludzie...