Między sztuczną inteligencją i sztucznym bogiem

źródło: Rzeczpospolita

Możliwość skonstruowania ogólnej sztucznej inteligencji przywołuje ponownie już dawno odesłaną w mrok kruchty i przebitą osinowym kołkiem dyskusję o ludzkiej duszy.

Nie ma dziś bardziej modnego i podszytego tajemnicą tematu niż sztuczna inteligencja, a jednocześnie na żaden inny temat nie napisano tylu bzdur przyozdobionych naukowym (sceptyk powinien napisać: „naukawym”) żargonem, wobec którego dzisiejszy człowiek staje bezradny niby średniowieczny profan wobec alchemicznej księgi. Ale jednocześnie żaden inny temat nie konfrontuje nas z tylu niewytłumaczalnymi zadziwieniami, nie stawia pytań o granice możliwości człowieka i tworzonej przezeń nauki.

A może to już nie nauka, ale czary albo boska moc zaklęta w kryształach krzemu (wyprodukowanych na ogół na Tajwanie)? No, bo proszę spojrzeć: ChatGPT (bo tak nazwano najbardziej znany i skomercjalizowany jej model) lub jakakolwiek nowsza wersja AI (skrót od „Artificial Intelligence”) jest w stanie prowadzić konwersację, a nawet miły flirt, udzielać rad, dostarczać wiadomości na dowolny temat, a nawet – jeśli trzeba – równie subtelnie kłamać. W bardziej rozbudowanych wersjach, bez problemu ogra szachowego arcymistrza, napisze piosenkę, a nawet książkę na poziomie noblowskim. W nauce analizuje ogromne zbiory danych, wychwytuje prawidłowości, których człowiek nie potrafi dostrzec, a więc jest w stanie tworzyć nowe teorie i ich zastosowania. Nigdy nie jest zmęczona, nigdy zdenerwowana, zawsze gotowa do pracy lub wspólnej...