Andrzeju, Ty mój Kurosawo…

autor zdjęcia: NAC

źródło: Rzeczpospolita

Jarosław Iwaszkiewicz na Kiermaszu Książki na Placu Defilad w Warszawie, 1979 r.

autor zdjęcia: wikipedia commos

źródło: Rzeczpospolita

Andrzej Wajda na planie filmu „Ziemia obiecana”, 1974 r.

Przyjaźń Andrzeja Wajdy i Jarosława Iwaszkiewicza mówi nam bardzo dużo o tym, jak bardzo różnią się od siebie książki i filmy.

null

Ich relacja – dwóch mistrzów „swojego rzemiosła” – z czasem przekształciła się w wielką przyjaźń. Iwaszkiewicz uważał Wajdę za wielkiego artystę i podziwiał za „upór w pracy i stałe utrzymywanie się przy robocie”. Pisał do niego: „strasznie mnie wszystko interesuje, co Pan robi”. W jednym z listów na powitanie kreśli: „Drogi Andrzeju, Ty mój Kurosawo, Ty! Jak się cieszę z Twojej nagrody i że ciągle jesteś w »pierwszych rzędach «”.

Z kolei dla Wajdy Iwaszkiewicz, starszy od niego o 32 lata, był pisarzem od zawsze bardzo ważnym. „Stary furman jak już nie może powozić, to pomaga bicze kręcić…” – pisał do niego stary już Iwaszkiewicz, co miało znaczyć, że chce go wspierać i współpracować.

Wajda imponował mu – poza talentem – ogromną energią. W dzienniku pisał: „Strasznie Wajdę lubię, taki z niego »pracownik« – tak się do wszystkiego bierze i zaraz robi”. Odczuł satysfakcję, gdy dowiedział się, że Wajda zgłosił do TVP propozycję ekranizacji „Brzeziny”, jego ukochanego opowiadania, choć oczywiście radość pomieszana była z niepokojem o to, co z tego wyjdzie…

Wajda zekranizował jego najważniejsze opowiadania – „Brzezinę” (1970) i „Panny z Wilka” (1979) wśród około dwudziestu kilku innych utworów, które zostały...