Jak wierzyciel powinien głosować w KRZ nad układem

Głosowanie nad układem w KRZ, choć miało stanowić przejaw cyfryzacji postępowań restrukturyzacyjnych, pozostaje procesem obciążonym licznymi pułapkami technicznymi i prawnymi.

Kluczowym pojęciem procedury głosowania nad układem jest dzień układowy. Zgodnie z art. 211 ust. 1 prawa restrukturyzacyjnego dłużnik ustala go niezwłocznie po rozpoczęciu pełnienia funkcji przez nadzorcę układu. Dzień układowy pełni w postępowaniu o zatwierdzenie układu funkcję analogiczną do dnia otwarcia postępowania w pozostałych postępowaniach restrukturyzacyjnych. Według stanu z tego dnia określa się uprawnienia wierzycieli do głosowania oraz skutki przyjętego układu; wierzytelności powstałe po dniu układowym nie są objęte układem. Dzień układowy może przypadać nie wcześniej niż cztery miesiące i nie później niż dzień przed dniem złożenia wniosku o zatwierdzenie układu.

Do przyjęcia układu konieczna jest podwójna większość: osobowa – za układem musi opowiedzieć się ponad 50 proc. głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos, oraz kapitałowa – głosujący za układem muszą dysponować łącznie co najmniej dwiema trzecimi sumy wierzytelności przysługujących głosującym (art. 119 ust. 1 pr. rest.). Przy głosowaniu w grupach interesów podwójna większość musi zostać osiągnięta odrębnie w każdej grupie.

Należy przy tym rozwiać mit, że bezpiecznym rozwiązaniem dla wierzyciela jest pozostanie biernym w postępowaniu. Wierzyciel, który nie odda głosu, nie jest traktowany jako głosujący przeciw, lecz w ogóle nie zostanie uwzględniony przy obliczaniu wyniku głosowania (art. 110...