Między korzyścią dłużnika a ryzykiem gwaranta – metody wyceny gwarancji wewnątrzgrupowych

Gwarancje wewnątrzgrupowe często towarzyszą finansowaniu spółek należących do grup kapitałowych. Z perspektywy cen transferowych kluczowe jest ustalenie, czy gwarancja przynosi dłużnikowi korzyść, jakie ryzyko przejmuje gwarant oraz jak przełożyć te elementy na rynkową opłatę gwarancyjną.

starszy specjalista ds. cen transferowych w Sendero Tax & Legal

W ostatnich latach transakcje finansowe coraz wyraźniej znajdują się w obszarze zainteresowania administracji podatkowej. Jednocześnie rozwijają się narzędzia analityczne służące do oceny ich rynkowości, a kierunki przeprowadzania takich analiz zostały szerzej opisane między innymi w wytycznych OECD oraz raporcie Forum Cen Transferowych dotyczącym transakcji finansowych. W rezultacie ocena rynkowości nie powinna ograniczać się do formalnego opisania transakcji. Dotyczy to nie tylko pożyczek i kredytów, lecz również poręczeń i gwarancji.

Gwarancja finansowa najczęściej pojawia się wtedy, gdy podmiot z grupy zabezpiecza spłatę zobowiązania zaciągniętego przez inną spółkę wobec banku. Finansujący może wówczas dochodzić należności również od gwaranta, jeżeli dłużnik nie wykona swojego zobowiązania. Gwarancje mogą zabezpieczać także inne zobowiązania, na przykład należyte wykonanie kontraktu. Dalsze rozważania odnoszą się jednak przede wszystkim do gwarancji finansowych, dla których punktem odniesienia są warunki pozyskania finansowania oraz ryzyko stron. Wytyczne OECD ujmują gwarancję finansową jako prawnie wiążące zobowiązanie gwaranta do wykonania określonego zobowiązania dłużnika, jeżeli dłużnik sam go nie wykona.

Taka transakcja często bywa opisana w umowie kredytowej jednym paragrafem, a sama gwarancja...