Instrumentalizm drogą donikąd

Ochrona konsumentów stała się w Polsce narzędziem, które, zręcznie wykorzystywane, staje się orężem w biznesowej rozgrywce. W efekcie tracą na tym przede wszystkim konsumenci, którzy, pozbawieni realnej ochrony swoich praw, są zdezorientowani i nierzadko wprowadzani w błąd.

Jeśli rozłożyć analizę poziomu ochrony konsumentów w Polsce na czynniki pierwsze, biorąc za przykład rynek finansowy, który ze względu na skalę generuje najwięcej spraw konsumenckich, należałoby spojrzeć na dwa zasadnicze aspekty: zarządzanie systemem ochrony konsumentów i wykonywanie (ściślej: egzekwowanie) przez konsumentów ich praw. Oba wymagają odrębnego omówienia, gdyż wzajemne oddziaływania obu tych elementów dadzą nam całościowy, komplementarny obraz sytuacji, w jakiej znalazł się dziś polski konsument.

Rozproszone kompetencje, rozproszona ochrona

W sferze zarządzania ochroną konsumentów największy problem, który dostrzegam, to brak systemowego podejścia do sprawowania tej ochrony. To zjawisko nakładania się kompetencji poszczególnych organów administracji, podobnych narzędzi i przedmiotu ich aktywności. Każdy z organów występuje w zakresie przedmiotu swojej działalności, sęk w tym, że ten zakres często krzyżuje się z innym, który należy do sfery imperium innego organu.

W efekcie podmiot profesjonalny mierzy się z koniecznością odpowiadania na takie same (nie te same) pytania, a nierzadko bierze udział w dwóch równolegle toczących się postępowaniach administracyjnych. Traci na tym również konsument, który nie ma poczucia jednego ośrodka decyzyjnego sprawującego nadzór...